| Iwano-Frankowsk (d. Stanisławów) |
|||
|
|||
| Państwo | |||
| obwód | iwanofrankowski | ||
| burmistrz | Wiktor Anuszkewyczus | ||
| Położenie | 48° 55' 00 '' N 24° 42' 00'' E |
||
| Wysokość | 249 m n.p.m. | ||
| Ludność (2009) • liczba ludności |
223 634[1] |
||
| Nr kierunkowy | +38 (8)342 | ||
| Kod pocztowy | 76000-76490 | ||
| Miasta partnerskie | |||
|
Położenie na mapie Ukrainy
|
|||
| Strona internetowa miasta | |||
Iwano-Frankowsk (ukr. Івано-Франківськ, Iwano-Frankiwśk, ros. Ивано-Франковск, Iwano-Frankowsk; do 1962 Stanisławów, ukr. Станіслав, Stanisław lub Станіславів, Stanisławiw, ros. Станиславов, Stanisławow) – miasto obwodowe w zachodniej Ukrainie, ok. 222 tys. mieszkańców (2008), prawa miejskie od 1662, dawna rezydencja magnaterii polskiej.
Spis treści |
edytuj Historia
edytuj I Rzeczpospolita
Miasto zostało założone w 1662 r. na miejscu wsi Zabłotowo przez Andrzeja Potockiego, który nadał mu nazwę Stanisławów na cześć swego ojca Stanisława Rewery Potockiego. Pierwotnie pomyślany jako twierdza do obrony Rzeczypospolitej przed najazdami Tatarów.
W kolejnych latach dzięki życzliwości Potockiego swoich kościołów doczekali się również katoliccy Ormianie, oraz własnej cerkwi i szkoły wyznawcy prawosławni. W 1669 Potocki założył w mieście szkołę tzw. kolonię akademicką po auspicjami Akademii Krakowskiej, którą później przejęli jezuici. Od 1672 roku czyli od upadku Kamieńca Podolskiego, forteca stanisławowska wraz z pobliskim Haliczem przejęła na siebie ciężar obrony południowo wschodnich granic Rzeczypospolitej. Turcy już w roku 1676 oblegali mury Stanisławowa , który obronił się, ale kosztem ogromnych zniszczeń, stąd decyzja sejmu warszawskiego z roku 1677 o zwolnieniu go z podatków. W latach 1679-1682 pod kierunkiem Karola Bonowego odnowiono i umocniono fortyfikacje.
Stanisławów na sejmikach halickich bywa nazywany głową całego Pokucia. Rozbudowany w epoce baroku, nazywany był czasami "małym Lwowem". Stanowił również ważny ośrodek kultury ormiańskiej w Polsce. W tamtejszym kościele ormiańskim znajdował się do 1945 cudowny obraz Matki Boskiej Łaskawej (po wojnie przewieziony do Gdańska).
edytuj Zabór austriacki
Po rozbiorach Stanisławów znalazł się w granicach Austrii (w ramach Królestwa Galicji i Lodomerii), od 1804 Cesarstwa Austriackiego, a od 1867 r. Austro-Węgier. W 1890 roku w mieście było 20.345 mieszkańców (w tym 2046 wojskowych garnizonu), większość z nich (12.141) - Żydzi[2].
edytuj II Rzeczpospolita
W 1919 r. był przedmiotem walk między Polską a ZURL. W okresie II Rzeczypospolitej pełnił rolę stolicy województwa stanisławowskiego. 14 czerwca 1930 roku do Stanisławowa włączono miasto Knihinin[3]. W 1931 liczył około 60 000 mieszkańców[4].
edytuj II wojna światowa
W 1939 r. Stanisławów został zajęty przez ZSRR i włączony do Ukraińskiej SRR. W czasie okupacji hitlerowskiej (lipiec 1941-lipiec 1944) gestapo dokonało masowych aresztowań kilkuset przedstawicieli polskiej inteligencji Stanisławowa oraz masowego mordu 800 Polaków w pobliskim Czarnym Lesie (20 sierpnia 1941). Tu 26 lipca 1942 r. został zamordowany przez Niemców O. Jan Peregryn Haczela wraz z br. Stefanem Kosiorkiem i o. Remigiuszem Wójcikiem za ukrywanie Żydów w Haliczu.
W 1940 został założony tu Uniwersytet Przykarpacki im. Wasyla Stefanyka[5].
W latach 1941-1943 w mieście znajdowało się getto żydowskie, którego więźniów wywieziono następnie do ośrodka zagłady Belzec w Bełżcu.
27 lipca 1944 został zajęty przez wojska radzieckie 1 Frontu Ukraińskiego[6].
edytuj XX wiek
Od 1945 ponownie w granicach Ukraińskiej SRR. Wówczas większość mieszkających w mieście Polaków została siłą wygnana ze Stanisławowa. Zdecydowana większość mieszkańców dawnego Stanisławowa osiedliła się w Opolu. Stanisławów i okolice były miejscem przesiedlenia obywateli polskich pochodzenia ukraińskiego i łemkowskiego w związku z repatriacją ludności ukraińskiej w latach 1944-1946, m.in. z okolic Krynicy-Zdroju. W 1962, podczas obchodów 300-lecia miasta, jego nazwa została zmieniona na Iwano-Frankowsk, na cześć ukraińskiego pisarza Iwana Franki. Na początku lat 90. XX wieku miasto stanowiło silny ośrodek ukraińskiego ruchu niepodległościowego.
edytuj Zabytki
- Ratusz z kramami z 1871 r.
- Kościół dekanalny z 1700 r. z grobami Potockich
- Kościół i klasztor pojezuicki z 1715 r. - obecnie katedra unicka
- Kolegium jezuitów, w którym kształcił się Franciszek Karpiński
- Kościół ormiański (XVIII w., z otoczonym kultem obrazem Matki Bożej, obecnie w Gdańsku)
- Kościół i klasztor Trynitarzy (XVIII w.)
- Kościół Chrystusa Króla z 1927 r. Obecnie jedyna świątynia rzymskokatolicka na terenie miasta (ul. Wowczyniecka, 92).
- Synagoga Tempel (Wilhelm Stiasny, 1895–1899)
- Zamek Potockich (XVII-XVIII w.)
- pomnik Adama Mickiewicza (Tadeusz Błotnicki, 1898)
edytuj Gospodarka
Rozwinięty jest tu przemysł lekki: włókienniczy, maszynowy, metalowy, obróbki drewna, chemiczny, meblarski, cementowy, środków transportu, obuwniczy, spożywczy. Działa tu port lotniczy Iwano-Frankowsk z rejsami do miast Europy.
W mieście znajduje się dworzec kolejowy Iwano-Frankowsk.
edytuj Ludzie związani ze Stanisławowem
Osoby związane z miastem, które się w nim urodziły lub mieszkały:
- Anna Seniuk (ur. 1942) - aktorka
- Jurij Andruchowycz (ur. 1960) - ukraiński pisarz
- Arthur Burns (1904-1987) - ekonomista i dyplomata amerykański,
- Zbigniew Cybulski (1927-1967) - aktor
- Albin Dunajewski (1817-1894) - katolicki duchowny
- Feliks Falk (ur. 1941) - reżyser
- Kazimierz Filipiak (1910-1992) - duchowny ormiańsko-katolicki
- Franciszek Fornalski (1782-1863) - polski żołnierz napoleoński urodzony pod Stanisławowem, odznaczony Legią Honorową i Virtuti Militari
- Kolumba Gabriel (1858-1926) - błogosławiona katolicka, założycielka Zgromadzenia Benedyktynek od Miłości
- Agaton Giller (1831–1887), pisarz, dziennikarz, twórca Muzeum Narodowego Polskiego w Raperswilu
- Leon Isakowicz, proboszcz parafii ormiańskiej w latach 1936-1944, ratował Żydów wystawiając im ormiańskie metryki kościelne[7].
- Manfred H. Lachs (1914-1993) - dziennikarz
- Tadeusz Olszański (ur. 1929) – dziennikarz
- Daniel Passent (ur. 1938) - dziennikarz, dyplomata
- Roman Pisarski (1912-1969) - literat, autor książek dla dzieci
- Michail Prusak - gubernator obwodu nowogrodzkiego
- Simon Seinfeld - dziadek (od strony ojca) Jerry'ego Seinfelda[8]
- Stanisław Sosabowski (1892-1967) - generał WP
- Jan Szczepkowski(1878-1964) - polski rzeźbiarz
- Alfred Johann Theophil Jansa von Tannenau (1884-1963) - austriacki wojskowy
- Mieczysław Rybczyński (1873-1937) - profesor, minister-kierownik robót publicznych
- Witold Rybczyński (1881-1949) - fizyk, matematyk, wykładowca Politechniki Lwowskiej
- Wasyl Wirastiuk - sportowiec, zawodnik strongman
- Theodor Zöckler - duchowny ewangelicki
- Józef Zwonarz
- Zofia Molska - aktorka (matka Zbigniewa Kopalki - reżysera)
edytuj Sport
W mieście działał przed wojną polski klub sportowy Rewera Stanisławów. Brał on wielokrotnie udział w eliminacjach do I ligi.
edytuj Galeria
edytuj Pobliskie miejscowości
Przypisy
- ↑ Citypopulation. [dostęp 2009-06-20].
- ↑ Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона, ст. «Станиславов»
- ↑ Dz. U. z 1924 r. Nr 102, poz. 937
- ↑ Історичний огляд міста (strona informacyjnego portalu miasta Iwano-Frankowska)) (ukr.). [dostęp 2010-01-06].
- ↑ Alma Mater.
- ↑ ВОВ-60 - Сводки
- ↑ Historia parafii ormiańskiej
- ↑ Jerry Seinfeld, Documented Comedian, With Roots in Ellis Island - NYTimes.com
edytuj Źródła i linki zewnętrzne
- Franuk.com - Portal Ivano-Frankivsk (ua)
- Franyk.com - Prikarpattya Portal (ru)
- Stanisławów-Kresy - historia miasta
- Ivano-Frankivsk (ukr.)
- Stanisławów: wirtualny Iwano-Frankowsk | panoramy sferyczne
- Stare plany oraz dawny spis ulic Stanisławowa na tym samym portalu
- Zdjęcia Stanisławowa
- Widoki miasta Stanisławowa. Lwów 1905
- Współczesne zdjęcia miasta
- Stanisławów w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom XI (Sochaczew – Szlubowska Wola) z 1890 r.
- Secesja w Stanisławowie
- http://www.jewishgalicia.net
|
|||||||
|
|||||||||||
|
|||||||
|
||||||||||
