Opole (łac. vicina) – najniższa jednostka administracyjno-podatkowa w Polsce średniowiecznej, wspólnota sąsiedzka. Opola były podokręgami kasztelanii.
To jedna z najstarszych jednostek terytorialnych Słowian: opola były tworzone jeszcze w czasach przedpaństwowych, od połowy pierwszego tysiąclecia. Od tego słowa pochodzą takie nazwy własne jak Opole czy Opolanie.
Obszar pojedynczego opola nie przekraczał 250 km². W skład opola wchodziło od kilku do kilkunastu wsi wraz z przyległymi terenami.potrzebne źródło Obejmowało głównie chłopów (książęcych dziedziców) oraz drobnych rycerzy; poszczególne rodziny gospodarowały oddzielnie, jednak wspólnie korzystały m. in. z pastwisk, lasów i wód. Mieszkańców jednoczyły też obowiązki wobec władzy – zbiorowa odpowiedzialność za dostarczanie daniny na rzecz księcia.
W razie popełnienia zbrodni opole musiało ścigać winnego. Przestępcę skazywano lub wyganiano z granic opola.
Gdy wybuchła wojna, opola łączyły się ze sobą i razem wystawiały oddział do obrony swych terenów. Oddział ten jednak nie mógł być przyłączony do wojsk książęcych czy też innego władcy, gdyż był zobowiązany tylko do obrony własnego "terytorium".
edytuj Linki zewnętrzne
Chlebowski Bronisław, Opole w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom VII (Netrebka – Perepiat) z 1886 r.